Historia që po trajtohet ditën e sotme në studion e emisionit “Me Zemër të Hapur” të moderatores dhe autores Evis Ahmeti, në News24, është një histori që të trondit shpirtin dhe të lë pa fjalë. Një ngjarje e rëndë dhe e dhimbshme, e cila ka goditur një familje shqiptare që jeton në Francë. Vetëm dy ditë më parë, në orën 07:30 të mëngjesit, para oborrit të banesës së saj, vajza 18-vjeçare e familjes është rrëmbyer.
Një mëngjes që duhej të ishte si gjithë të tjerët u shndërrua në një makth të vërtetë. Prindërit kanë dëgjuar klithmat e vajzës së tyre, britma ndihme që ende u jehojnë në mendje dhe në zemër, por nuk kanë mundur të bëjnë asgjë. Që nga ai moment, heshtja ka zëvendësuar çdo shpresë, ndërsa frika dhe ankthi po i copëtojnë çdo minutë që kalon. Deri më tani nuk ka asnjë informacion për fatin e saj.
Askush nuk di ku ndodhet, në çfarë gjendje është, apo pse kjo vajzë e re u bë viktimë e një akti kaq të rëndë. Sot, kjo familje kërkon të dëgjohet, të mos mbetet vetëm në këtë dhimbje dhe të gjendet vajza e tyre. Një thirrje që vjen nga thellësia e zemrës së babait të saj, apelon për ndihmë. Ai tha se vajza i kishte dërguar mesazh zanor motrës së saj ku i kërkonte ndihmë. Po ashtu ajo i kishte çuar dhe një mesazh nënës së saj ku i shkruante se nuk do të kthehej në shtëpi atë natë.
“Vajza atë ditë nuk ka shkuar në shkollë. Prej 10 vitesh jetoj në Francë. Ajo vinte në shkollë dhe më pas rrinte në shtëpi. Merrte diplomën tani, ishte viti i fundit. Rreth orës 18:00 i dërgon një sms gruas time dhe i shkroi; mami mos më prisni! Ne ikëm në polici, bëmë denoncimin. Ishte te shoqja atë natë. Ajo u mor në pyetje. Nuk e kemi parë të shqetësuar vajzën, as kur doli nga shtëpia ditën e hënë. Ma kanë rrëmbyer, këtë mendoj. Vajza bënte çmos për familjen e vetë, është vajzë shembullore. Nuk kemi pasur konflikte brenda familjes, jam i sigurt. Nuk ka pasur asnjë arsyeje vajza. Shoqërohej vetëm me nënën e vetë. Edhe kur kisha takim unë në spitale, më vinte. Vajza ishte e integruar, nuk kishte probleme. Ne nuk dimë gjë që të ketë pasur njohje me ndonjë djalë. Erinda kishte veshur rroba të zeza, shalli ndoshta ishte ngjyrë gri. Ajo atë ditë mori si zakonisht, librat e shkollës. Nuk kishte leke me vete. Vinte hante në drekë në shtëpi, dokumentet i kishte me vete. Mbante gjithmonë pasaportën me vete në çantë. Banojmë në Klemont të Francës. Ajo ka marrë motrën e vetë dhe i kërkoi ndihmë; jam larg Lionit, Parisit. Dua ndihmë! I çoi mesazh zanor, dhe më pas u fik thirrja. Tha; dua ndihmë, se di ku jam! Vajza komunikoi me këtë numër, që na e dha dhe policia. E lija të lirë. Kishte vetëm dy shoqe të rregullta. Dilte me mamin dhe motrën e saj. Kjo është hera e parë që dilte nga familja vetëm. Ajo është rrëmbyer se është e sëmurë! (Qan) Ishte nxënëse mesatare. Kishin respekt të gjithë për të. Edhe shkolla po ashtu kishte vlerësime për të”, tha ai.
