“Stella, stellatella / Nata po afron / Një lutje nuk mjafton / për të mos menduar më për të / Nga kodra presim pranverën / Por ajo që ishte atje nuk është atje / Ti nuk je më atje”.
Ermal Meta po përgatitet për një rikthim madhështor në Sanremo dhe publikimin e albumit të tij të gjashtë, “Funzioni Vitali”.
Ai është mes rrugëve të shkatërruara të Gazës (megjithëse nuk e përmend kurrë), i shtrydhur “midis mureve dhe detit”, me një ninullë, i shoqëruar nga një sfond i Lindjes së Mesme.
Ai i këndon vdekjes së padrejtë të njërit prej shumë fëmijëve palestinezë. Një vajzë e vogël pa emër apo fytyrë, vetëm duar të vogla që deri pak orë më parë po shtrëngonin fort një kukull.
“E di,” thotë ai në një intervistë, “mund të kisha shkruar për shumë gjëra të tjera. Shumë nga miqtë e mi më këshilluan, që kur kisha një vajzë, të shkruaja një shkrim për të. Por ka raste kur është e rëndësishme të flasësh edhe për fëmijët e të tjerëve, ose më saktë, për fëmijët e të gjithëve. Ajo që po ndodh në Palestinë, mendoj se të gjithë mund ta shohin, është jashtëzakonisht serioze, është një emergjencë, një katastrofë humanitare. Tani, larg qoftë nga unë të merrem me politikë, sepse nuk mendoj se kjo është mënyra se si një artist i qaset asaj që shkruan. Nuk dua të përgjithësoj, por gjithmonë e shoh nga një këndvështrim ‘njerëzor’, sepse besoj se është e drejtë ta shohësh nga ajo perspektivë. Nuk dua të distancohem nga ajo që ndiej. Dhe mbi të gjitha, nuk dua ta sheqeros, nuk dua ta maskoj”, shprehet ai.
Dhe mundimi i mosdëshirës ose i pamundësisë për ta qetësuar dhimbjen shprehet edhe në këngë: ” U përpoqa ta shkul zemrën time / Sepse pa të, nuk vdes / Por ndërkohë, kisha frikë se nuk do të ndieja më asgjë.”
Artisti shpjegon gjithashtu se si të qenit baba – për Fortunën e vogël, të lindur në vitin 2024, por edhe për dy vajza që takoi me partneren e tij në një jetimore në Shqipëri dhe i adoptoi – ka ndryshuar edhe “ndjeshmërinë e tij artistike, e cila është shumë e nënshtruar ndaj ndjeshmërisë njerëzore”: “Aftësia për empati rritet, kështu që kur zemra juaj zgjerohet në një farë mënyre dhe lëkura juaj hollohet, gjëra të tjera ndoshta filtrohen përmes…”, thotë ai.
Ermal Meta këndon për fëmijët palestinezë, por nuk harron fëmijët që janë viktima të luftërave botërore: “Mund të jetë çdo vajzë e vogël e pafajshme, është e qartë se ky është rasti, sepse fëmijët nuk duhet të paguajnë çmimin për marrëzinë e të rriturve. Sigurisht, po ju tregoj se çfarë më shtyu ta shkruaja, nga vjen drita që hyn në prizëm. Por pastaj mund të përfundojë në shumë drejtime të ndryshme, mund të zgjerohet. Megjithatë – ai thekson me forcë – le të mos bëjmë gabimin ta quajmë atë që po ndodh në Gaza një ‘luftë’, sepse nuk është luftë, është një masakër”, tha ai.
