Veprimet e fundit ushtarake të Shteteve të Bashkuara dhe Izraelit kundër Iranit ka të ngjarë të kenë intensifikuar frikën dhe paranojën e Vladimir Putinit, si dhe vendosmërinë e tij për të arritur fitoren në luftën në Ukrainë , pavarësisht kostos, raportoi sot Politico.
Sipas raportit, herën e fundit që Shtetet e Bashkuara dhe Izraeli bombarduan pozicione në Iran, një gazetar e pyeti Putinin se si do të reagonte nëse udhëheqësi suprem i Iranit do të vritej në sulm.
“As nuk dua ta diskutoj”, u përgjigj presidenti rus në atë kohë. Megjithatë, më pak se nëntë muaj më vonë, pas vdekjes së Ajatollah Ali Khameneit në një sulm të synuar nga Izraeli me mbështetjen e SHBA-së, Putini pothuajse u detyrua të përgjigjej.
Vrasja e Khameneit ka të ngjarë të ketë “shkaktuar” dy nga instinktet më të thella të Putinit: paranojën e tij të rrënjosur për mbijetesën e tij dhe fiksimin e tij për të ruajtur pushtetin e tij politik duke arritur “fitoren” në Ukrainë. Këta elementë ishin të dukshëm në deklaratën zyrtare të publikuar në faqen e internetit të Kremlinit, ku Putin e dënoi vrasjen e Khameneit si “vrasje… të kryer në shkelje cinike të të gjitha normave të moralit njerëzor dhe të drejtës ndërkombëtare” – një reagim shumë më i fortë se ai që Moska kishte treguar në raste të mëparshme, si kur kapën Nicolas Maduron në Venezuelë.
Pavarësisht dënimit të fortë, Politico vëren se Putini shmangu qëllimisht emërtimin e drejtpërdrejtë të vendeve pas sulmit , gjë që sugjeron një qasje më të kujdesshme dhe strategjike sesa një përballje të drejtpërdrejtë. Ky reagim është i rrënjosur në historinë personale të Putinit dhe perceptimin e tij të kërcënimeve ndaj pushtetit të tij, duke përfshirë efektin mbi të të ekzekutimit të Muamar Gadafit pas ndërhyrjes së NATO-s në vitin 2011, një ngjarje që ai e ka përshkruar më parë si një shembull të “tradhtisë” nga Perëndimi.
Krahasime me rënien e Gadafit
Lajmi për vdekjen e Khameneit bëri që politika ruse të krahasohej me rënien e një diktatori tjetër. Pamjet e filmuara me celular të Muamar Gadafit të Libisë duke u torturuar për vdekje pas një ndërhyrjeje të NATO-s në vitin 2011 e zemëruan Putinin, sipas gazetarit rus Mikhail Dzygar.
“Ata i treguan të gjithë botës se si e vranë atë, të mbuluar me gjak”, tha presidenti rus, dukshëm i tërbuar, në një konferencë për shtyp në atë kohë. “A është kjo demokraci?”
Në maj 2012, disa muaj pas përmbysjes së Gadafit, Putin u rikthye në presidencë pas një periudhe si kryeministër. Ai mori detyrën me qëllimin e qartë për të shkaktuar një përçarje me Perëndimin dhe për të eliminuar opozitën vendase, të cilën e akuzoi për bashkëpunim me armiqtë e Rusisë për të arritur ndryshimin e regjimit.
“Ishte pikërisht vdekja e Gadafit që shënoi një pikë kthese si në politikën e jashtme ashtu edhe në atë të brendshme të Rusisë”, shkruan Alexander Baunov , një bashkëpunëtor i lartë në Qendrën Carnegie për Rusinë dhe Euroazinë me seli në Berlin.
Fakti që Shtetet e Bashkuara dhe Evropa lejuan që një udhëheqës botëror të rrëzohej me kaq dhunë, sipas ish-agjentit të KGB-së Putin, ishte “tradhtia përfundimtare”, shpjegon Baunov.
Në vitet që pasuan, Putin u izolua gjithnjë e më shumë. Gjatë pandemisë COVID , personaliteteve të huaja dhe zyrtarëve rusë iu urdhërua të qëndronin disa metra larg presidentit rus.
