Egnatia arrin që edhe këtë javë ta ruajë me fanatizëm vendin e parë në renditje, edhe pse ndaj dy rivalëve direktë, siç janë Vllaznia dhe Elbasani, ka arritur të marrë vetëm një pikë.
Një paradoks tashmë i njohur këtë sezon, ku rezultatet e mëdha mungojnë në përballjet direkte, por që, për aq kohë sa kampionët në fuqi qëndrojnë në krye, shumica e problematikave duken se zbehen. Duket si një histori e përsëritur shpesh këtë edicion: një nisje e vakët dhe vështirësi evidente ndaj rivalëve kryesorë. Megjithatë, Egnatia vazhdon të mbetet në majë, duke kompensuar pikët e humbura në ndeshjet e forta me rezultatet ndaj pjesës tjetër të kampionatit. Një ekuilibër delikat, por që deri më tani po funksionon.
TRE FAZA, I NJËJTI START – Egnatia e ka nisur edhe këtë fazë të kampionatit në mënyrë identike me dy të parat. Dy ndeshjet e para dhe vetëm një pikë e grumbulluar, një skenar që përsëritet pa asnjë ndryshim. Një bilanc që nuk mund të konsiderohet më rastësi, por një realitet i prekshëm për një skuadër që synon titullin e tretë radhazi. Mund të quhet rastësi statistikore, por kur i njëjti fenomen shfaqet tri herë radhazi, ai shndërrohet në problematikë strukturore. Ky është realiteti me të cilin përballet sot Egnatia. Një start i tillë e vendos skuadrën menjëherë në një pozicion inferior ndaj rivalëve, të paktën në aspektin moral, sepse këto pikë të lëna në përballjet direkte duhet të rikuperohen më pas. Në një kampionat ku diferencat janë minimale dhe çdo detaj bën diferencën, pikët e humbura në fillim peshojnë dyfish në fund. Edhe pse deri tani janë kompensuar, mbetet një alarm që nuk mund të injorohet pafundësisht.
“SËMUNDJA” NDAJ TË MËDHENJVE – Paralelisht me këtë nisje identike, Egnatia vazhdon të vuajë të njëjtën “sëmundje” të vjetër: pamundësinë për të fituar ndaj rivalëve direktë. Përballjet me Vllazninë dhe Elbasanin kanë konfirmuar edhe një herë këtë realitet të hidhur. Dy skuadra që ndajnë të njëjtat objektiva, por që për rrogozhinasit mbeten ende pengesa të vështira për t’u kapërcyer. Në ndeshje të tilla, Egnatia shpesh nuk arrin të marrë pikët maksimale, edhe kur loja e saj është konkurruese dhe e balancuar. Barazime që në pamje të parë duken si kompromise dhe humbje që peshojnë më shumë se tri pikë, sepse janë pikërisht këto përballje që ndikojnë drejtpërdrejt në renditje dhe në fatin e titullit. Problemi nuk është vetëm rezultati, por edhe mesazhi që përcillet. Në sfidat me peshë specifike, Egnatia nuk arrin të imponohet plotësisht. Vllaznia dhe Elbasani jo vetëm që marrin pikë, por fitojnë edhe avantazh psikologjik, duke e vendosur shpesh kampionen në fuqi në rolin e ndjekëses, pavarësisht pozicionit aktual në tabelë.
KREU MBULON GJITHÇKA – Fakti që Egnatia vazhdon të qëndrojë në vendin e parë bën që këto problematika të mos marrin përmasat e një krize. Kreu i renditjes funksionon si një mburojë që zbut kritikat dhe fsheh mangësitë. Por sezoni është ende i gjatë dhe ndeshjet direkte mbeten ende përpara. Nëse Egnatia dëshiron që ky kryesim të mos jetë i përkohshëm, por të përkthehet edhe këtë sezon në trofe, atëherë ndryshimi duhet të vijë pikërisht aty ku sot shfaqen limitet më të mëdha: në nisjet e fazave dhe në përballjet me rivalët direktë.
