Historia e Lan Dam, një mësuese anglishteje nga Vietnami, është një rrëfim për sakrificat e dhimbshme që shumë emigrantë dhe njerëz në vështirësi detyrohen të bëjnë për të siguruar jetesën. Kur vajza e saj Van ishte vetëm 13 muajshe, Lan u detyrua ta linte nën kujdesin e vjehrrit dhe vjehrrës së saj, pasi ishte e vetmja që mbante financiarisht familjen.
“Unë isha e vetmja që mbështesja të gjithë familjen financiarisht”, kujton ajo në një intervistë për Deutsche Welle. Për shkak të ndarjes së gjatë, Lan nuk arriti të kuptonte menjëherë se vajza e saj kishte një problem shëndetësor. Vetëm kur Van mbushi dy vjeç, ajo zbuloi se e bija ishte e shurdhër. “Meqenëse nuk kisha kontakt të përditshëm me të, më duhej pak kohë të kuptoja se diçka nuk shkonte”, tregon Lan. Kur Van mbushi shtatë vjeç, Lan arriti më në fund të rikthehej pranë saj dhe të merrte përsipër kujdesin e plotë për të. Ajo kërkoi divorcin dhe nisi të punonte si mësuese anglishteje në distancë.
“Në këtë betejë isha vetëm. Megjithatë, emocionalisht dhe shpirtërisht ndjeva një lehtësim brenda meje. Nuk kishte më konflikte familjare. Më në fund, mund t’i përkushtohesha rritjes së Van dhe karrierës sime”, shprehet ajo. Por sfidat për Lan nuk përfunduan aty. Sot ajo përpiqet të rindërtojë marrëdhënien me vajzën e saj dhe të shërojë plagët e shkaktuara nga vitet e ndarjes. “Ndjej dhimbje dhe pyes veten pse ajo mban distancë nga unë. Po bëj gjithçka mundem për ta çuar jashtë vendit. Po ndjek masterin tim në arsim, në mënyrë që Van të ketë mundësinë të jetojë dhe të studiojë jashtë vendit për të paktën dy vjet”, thotë Lan. Rrëfimi i saj pasqyron realitetin e shumë prindërve që, përballë varfërisë dhe mungesës së mundësive, detyrohen të marrin vendime të dhimbshme me shpresën për t’u siguruar fëmijëve të tyre një të ardhme më të mirë.
