Në një kohë që mijëra qytetarë janë mbledhur për të 7-tën ditë në Bulevard për të kërkuar largimin e qeverisë dhe të kryeministrit, Edi Rama ka bërë një reagim në rrjetin e tij X. Rama ia ka drejtuar reagimin rrjetit CNN dhe mediave te huaja që sipas tij një protestë lokale ka marrë më shumë vëmendje dhe po trajtohet në të gjithë botën si lajm i ditës.

Sipas Ramës, në realitet nuk ka asnjë projekt dhe asnjë leje ndërtimi, ndërkohë që për protestuesit ka hedhur hijë dyshimi se nuk i kalojnë 2 mijë veta dhe maksimumi sipas tij 8 mijë veta.
“Dhe ndoshta më e rëndësishmja, çfarë thotë kjo për ekosistemin tonë të informacionit kur perceptimi mund të udhëtojë nëpër botë më shpejt se vetë realiteti? Sepse realiteti është se nuk ka ende projekt. Nuk ka ende leje ndërtimi. Nuk ka ende ndërtim.

Nuk ka ende as një projektim përfundimtar. Ekziston vetëm një vizion dhe një plan: ta shndërrojmë Shqipërinë në destinacionin më tërheqës të turizmit elitar në këtë pjesë të botës, duke krijuar njëkohësisht një zhvillim mjedisor neto pozitiv që, sipas vizionit aktual, do të rezultonte përfundimisht në afërsisht 25% më shumë pemë dhe hapësira të gjelbra sesa ekzistojnë sot, së bashku me përmirësime të matshme në disa tregues të biodiversitetit” thekson Rama.

REAGIMI I RAMES NE X

Drejtuar @CNN International dhe të gjitha mediave të panumërta, të mëdha e të vogla, së bashku me të gjithë krijuesit e përmbajtjes me qëllime të mira në Facebook, X, Instagram, TikTok dhe çdo platformë tjetër që sot formëson debatin global, do të dëshiroja shumë të përcillja postimin e mëposhtëm:

Ndërsa flasim, protesta e sotme ka mbledhur afërsisht 2,000 pjesëmarrës. Është pjesëmarrja më e ulët deri tani, por edhe në kulmin e saj, pjesëmarrja nuk i kaloi kurrë 8,000 persona.

Pra, si është e mundur që ajo që një pjesë e madhe e botës ka parë gjatë ditëve të fundit duket kaq e madhe, kaq dramatike, kaq dërrmuese?

Në një moment, kur histeria dixhitale e fabrikuar e këtyre ditëve të ketë kaluar dhe emocionet të jenë qetësuar, bota demokratike duhet të shohë më nga afër se si hendeku midis realitetit dhe përfaqësimit të tij u bë kaq i madh.

Jo thjesht si një çështje e këtij rasti të veçantë, por si një simptomë e diçkaje shumë më të madhe.

Si mund të bëhej një vend i vogël lajm global për arsye kaq të shkëputura nga realiteti në terren?

Si mund të shndërrohej një protestë lokale me disa mijëra pjesëmarrës në një spektakël ndërkombëtar?

Si mund të ktheheshin supozimet në fakte, narrativat në verdikte dhe spekulimet në të vërteta të pranuara përpara se të vendoseshin faktet bazë?

Dhe ndoshta më e rëndësishmja, çfarë thotë kjo për ekosistemin tonë të informacionit kur perceptimi mund të udhëtojë nëpër botë më shpejt se vetë realiteti?

Sepse realiteti është se nuk ka ende projekt.

Nuk ka ende leje ndërtimi.

Nuk ka ende ndërtim.

Nuk ka ende as një projektim përfundimtar.

Ekziston vetëm një vizion dhe një plan: ta shndërrojmë Shqipërinë në destinacionin më tërheqës të turizmit elitar në këtë pjesë të botës, duke krijuar njëkohësisht një zhvillim mjedisor neto pozitiv që, sipas vizionit aktual, do të rezultonte përfundimisht në afërsisht 25% më shumë pemë dhe hapësira të gjelbra sesa ekzistojnë sot, së bashku me përmirësime të matshme në disa tregues të biodiversitetit.

Ambicia nuk është thjesht të ndërtohet.

Ambicia është të demonstrohet se zhvillimi dhe përmirësimi i mjedisit mund të ecin krah për krah.

Pikërisht për këtë arsye disa nga ekspertët më të njohur në botë të ekologjisë, biodiversitetit, arkitekturës së peizazhit, inxhinierisë mjedisore dhe turizmit të qëndrueshëm po punojnë mbi këto koncepte dhe parametra.

Nëse do të kenë sukses apo do të dështojnë është një çështje që i përket vlerësimit të ardhshëm, shkencës, shqyrtimit publik dhe debatit transparent.

Por të paraqesësh si një katastrofë mjedisore diçka që ende nuk ekziston, nuk është projektuar ende, nuk është lejuar ende dhe objektivi i deklaruar i së cilës është pikërisht të prodhojë rezultate pozitive për mjedisin, nuk është një kontribut serioz në diskutimin publik.

Dhe megjithatë, nga ky realitet i thjeshtë lindi një uragan histerie dixhitale, tituj apokaliptikë, zemërim i fabrikuar dhe përfundime gjithëpërfshirëse të paraqitura si fakte të mirëqena.

Gjatë rrugës erdhën deepfake-et, imazhet e manipuluara, pretendimet e sajuara, amplifikimi i koordinuar, rrjetet anonime dhe sjellja online që mbart shumë nga karakteristikat e luftës hibride të informacionit, e cila po formëson gjithnjë e më shumë debatin publik në shoqëritë demokratike.

Edhe më e habitshme është se platformat e mediave sociale regjistruan një shpërthim aktiviteti rreth kësaj teme, me angazhimin në gjuhën shqipe që u rrit disa herë brenda vetëm pak ditësh. Një pjesë e konsiderueshme e këtij rritjeje të menjëhershme duket se nuk u nxit nga një zgjerim organik i pjesëmarrjes publike, por nga përhapja e shpejtë e profileve të krijuara rishtazi, llogarive anonime dhe faqeve me pak ose aspak histori të identifikueshme, duke ngritur pyetje legjitime mbi amplifikimin artificial dhe fabrikimin e vrullit dixhital.