Në diplomaci ka dy lloje ambasadorësh: ata që lexojnë protokollin dhe ata që e mbajnë qëndrimin. Denion Meidani i përket kategorisë së dytë.

Rruga e tij nuk nis në sallonet e diplomacisë, por te shkolla shqipe në Nerovë të Velesit – aty ku gjuha nuk ishte privilegj, por betejë. Dhe pikërisht për këtë arsye, përplasja e fundit rreth provimit të jurisprudencës në gjuhën shqipe nuk ishte thjesht një debat teknik ligjor. Ishte vazhdimësi logjike e një misioni personal dhe shtetëror.

Diplomacia që nuk fshihet pas neutralitetit

Në Maqedoninë e Veriut, shpesh është kërkuar që diplomacia shqiptare të jetë “e kujdesshme”, “neutrale”, “jo ndërhyrëse”. Në praktikë, kjo ka nënkuptuar heshtje.

Meidani zgjodhi ndryshe.

Në momentin kur studentët shqiptarë u përballën me refuzimin për të dhënë provimin e jurisprudencës në gjuhën shqipe, ai nuk u fsheh pas frazave standarde. Ai foli qartë, publikisht, dhe pa ekuivok.

Kaq. Pa retorikë, pa folklor. Vetëm ligj.

Nga peticioni i studentëve te qëndrimi i kryeministrit

Fakti politik është ky:

Pas peticionit të studentëve, pas fushatës publike, dhe pas qëndrimit të artikuluar të ambasadorit të Shqipërisë, kryeministri Mickoski u detyrua të thotë publikisht:

“Nuk shoh pse nuk do të lejohej. ligji është i qartë.”

Ky nuk është detaj. Kjo është fitore diplomatike konkrete. Jo sepse Shqipëria imponoi diçka, por sepse e detyroi shtetin pritës të respektojë ligjin e vet. Kjo është diplomacia moderne: presion ligjor, jo deklarata boshe.

Obligimi kushtetues i Shqipërisë

Shqipëria nuk po “ndërhyn”. Shqipëria po zbaton Kushtetutën e saj.

Mbrojtja e të drejtave të shqiptarëve jashtë kufijve administrativë nuk është sentiment, por detyrim kushtetues. Kur një ambasador e kupton këtë, ai nuk sillet si vizitor – sillet si përfaqësues shteti.

Meidani nuk foli në emër të një partie, as të një ideologjie. Ai foli në emër të: gjuhës, ligjit, dhe dinjitetit qytetar. “Fushat foli shqip o taj” – dhe shteti u detyrua ta dëgjojë… Kjo nuk është metaforë.

Fushata foli shqip. Studentët folën shqip. Ambasadori foli shqip. Dhe për herë të rrallë, shteti u përgjigj në gjuhën e ligjit. Në një ambient ku të drejtat shqiptare shpesh relativizohen, ky rast krijon precedent: kur ka presion publik, artikulim diplomatik dhe bazë ligjore, rezultati vjen. Pse ky rast ka rëndësi më të gjerë Sepse kjo nuk ka të bëjë vetëm me një provim.

Ka të bëjë me: Normalizimin e përdorimit të shqipes në institucione, prishjen e frikës politike për të kërkuar të drejta, dhe rikthimin e rolit aktiv të Shqipërisë në mbrojtjen e shqiptarëve jashtë kufijve.

Denion Meidani, me këtë rast, nuk fitoi pikë personale. Ai ngriti standardin.

Nga Nerova e Velesit te debati për jurisprudencën në shqip, ka një vijë të drejtë: gjuha si e drejtë, jo si favor.

Denion Meidani tregoi se diplomacia shqiptare mund të jetë:
e qartë,
e guximshme,
dhe efektive.

Dhe kjo është arsyeja pse kjo nuk është thjesht një histori personale, por një leksion politik për të gjithë ata që mendojnë se heshtja është neutralitet.

Nuk është.
Heshtja është dorëzim.

/ Editorial Flaka