Irani ka zhvilluar një doktrinë ushtarake që synon mbijetesën dhe qëndrueshmërinë e shtetit edhe në rast bombardimesh të thella në qendrën e komandës. Ministri i Jashtëm iranian, Abbas Araghchi, e përshkroi këtë strategji si një sistem që mund të vazhdojë të luftojë edhe nëse kryeqyteti bombardohet, duke reflektuar filozofinë e njohur si “mbrojtja mozaik”.

Në thelb, kjo doktrinë bazohet në një strukturë të decentralizuar komandimi: Ushtria e rregullt, Korpusi i Gardës Revolucionare Islamike (IRGC), Basij, forcat raketore, njësitë detare dhe strukturat lokale operojnë në mënyrë të shpërndarë. Nëse një pjesë goditet, të tjerat vazhdojnë të funksionojnë, duke ruajtur autoritetin dhe aftësinë për veprime.

Qëllimi është të bëhet sa më e vështirë shkatërrimi i sistemit komandues dhe të transformohet çdo konflikt në një luftë të gjatë dhe rraskapitëse, ku fuqitë më të forta të armikut detyrohen të përballen me kosto të larta. Njësitë lokale kanë autonomi veprimi, duke përfshirë forcat Basij në 31 provincat e vendit, ndërsa forcat raketore dhe detare ndërhyjnë për të mbrojtur territorin dhe për të ndërprerë aksesin e armikut në rajon.

Një element kyç i doktrinës është “pasuesi i katërt”, një sistem i trashëgimisë që siguron se pozicionet kyçe politike dhe ushtarake mbeten funksionale edhe në rast humbjeje të udhëheqësve të lartë. Kjo parandalon paralizën strategjike dhe garanton vazhdimësinë e luftës, pavarësisht goditjeve të drejtpërdrejta ndaj qendrës së komandës.

Analistët shpjegojnë se doktrina e Iranit nuk kërkon përballje simetrike me Shtetet e Bashkuara ose Izraelin. Pika kyçe është të zgjatësh konfliktin, të rritësh kostot për armikun dhe të ruash aftësinë për të reaguar, duke e kthyer kohën në një armë strategjike.

Në këtë kuadër, doktrina “mbrojtja mozaik” është më shumë se një strategji ushtarake: është një teori mbijetese shtetërore, e cila kombinon decentralizimin, qëndrueshmërinë dhe planifikimin afatgjatë për të siguruar që çdo sulm, qoftë edhe ndaj udhëheqjes më të lartë, nuk mund të shkatërrojë kapacitetin e luftës së Iranit.

Kjo qasje pasqyron përvojën historike të vendit, duke përfshirë luftën Iran-Irak dhe sfidat pas revolucionit të vitit 1979, dhe tregon se Irani i sheh konfliktet jo vetëm si beteja për pushtet të menjëhershëm, por si një test të qëndrueshmërisë dhe kohës.