Ndërsa Irani mban kontrollin e tij mbi Ngushticën e Hormuzit, qeveria e Japonisë do njofton se do të nxjerrë naftë për 30 ditë nga rezervat e saj shtetërore.
Kjo është pjesë e një plani më të gjerë për të lëshuar deri në 45 ditë në total, së bashku me lëshime shtesë nga rezervat e sektorit privat, për të minimizuar ndërprerjet në ekonominë e katërt më të madhe në botë.
Japonia mban një nga rezervat më të mëdha të naftës në botë me afërsisht 254 ditë konsumi në të gjitha rezervat qeveritare dhe private. Por ajo ende importon mbi 90% të naftës së saj të papërpunuar nga Lindja e Mesme, duke e lënë Japoninë të ekspozuar ndaj pasojave të luftës së SHBA-së dhe Izraelit me Iranin.
Japonia është më e përgatitur se shumë nga fqinjët e saj kur bëhet fjalë për një krizë energjetike. Dhe për këtë ia ka borxh goditjet e naftës të viteve 1970.
Ekonomia globale u godit nga stagflacioni në vitet 1970, i shkaktuar nga Kriza e Naftës e vitit 1973. Pas Luftës së Yom Kippur, prodhuesit arabë të naftës ulën furnizimin dhe rritën çmimet. Çmimet e naftës bruto u katërfishuan afërsisht brenda disa muajsh, duke shkaktuar valë tronditëse në ekonomitë e varura nga importi si Japonia.
Ndikimi ishte i rëndë. Japonia mbështetej në importe për pothuajse të gjithë naftën e saj dhe bumi ekonomik i pasluftës u ndal papritur. Blerjet e panikut u përhapën dhe në vitin 1974, ekonomia e Japonisë u tkurr për herë të parë që nga Lufta e Dytë Botërore, duke shënuar fillimin e një rritjeje më të ngadaltë.
Një tronditje e dytë, Kriza e Naftës e vitit 1979, i rriti përsëri çmimet. Por deri atëherë, Japonia kishte filluar të përshtatej – duke investuar në efikasitetin e energjisë, duke diversifikuar burimet e energjisë dhe duke ndërtuar rezerva strategjike.
