Sanae Takaichi ka nisur një ndryshim historik në politikën e sigurisë së Japonisë, duke lehtësuar kufizimet dekada të tëra mbi eksportet e armëve dhe duke e zhvendosur vendin më pranë tregjeve globale të mbrojtjes.

Sipas vendimit të ri, Japonia po heq kufizimet që lejonin eksportin vetëm të pajisjeve jo-vdekjeprurëse, duke hapur mundësinë e shitjes së armëve edhe në kategori më të gjera, përfshirë armë vdekjeprurëse, për 17 vende me të cilat ka marrëveshje mbrojtjeje, si Shtetet e Bashkuara dhe Mbretëria e Bashkuar.

Ky ndryshim shihet si një largim i madh nga “pacifizmi kushtetues” që ka karakterizuar Japoninë që nga pas Luftës së Dytë Botërore, i sanksionuar në Kushtetutën e vitit 1947, veçanërisht në Nenin 9, i cili heq dorë nga lufta dhe ndalon mbajtjen e një ushtrie tradicionale. Autoritetet japoneze thonë se vendimi është përgjigje ndaj një mjedisi sigurie gjithnjë e më të tensionuar në rajon, duke përmendur kërcënime nga Kina, Rusia dhe Koreja e Veriut.

Vendimi ka shkaktuar reagime të menjëhershme nga Kina, e cila e ka quajtur “militarizim të pamatur” të Japonisë dhe ka paralajmëruar se do të mbetet në gatishmëri të lartë. Edhe Koreja e Jugut ka bërë thirrje që ndryshimet të mos cenojnë stabilitetin rajonal. Paralelisht me ndryshimet në eksportet e armëve, Japonia po merr pjesë për herë të parë si forcë luftarake në stërvitjet ushtarake SHBA–Filipine, një tjetër shenjë e rolit gjithnjë e më aktiv të vendit në sigurinë rajonale.

Mbështetësit e reformës argumentojnë se Japonia duhet të përshtatet me realitetin e ri gjeopolitik, ndërsa kritikët paralajmërojnë se vendi po largohet nga identiteti i tij pacifist dhe po hap derën për përfshirje më të drejtpërdrejtë në konflikte. Në qendër të këtij transformimi mbetet pyetja: a është kjo një përshtatje e domosdoshme strategjike apo fundi i një prej politikave më të qëndrueshme pacifiste në botën moderne?