Shtetet e Bashkuara po përballen me një problem serioz në rezervat e municioneve dhe raketave interceptuese, ndërsa ritmi i konsumit gjatë operacioneve ushtarake në Iran ka tejkaluar kapacitetet e prodhimit. Sipas të dhënave të paraqitura në material, stoqet amerikane të raketave Patriot kanë rënë ndjeshëm, ndërsa edhe sistemet THAAD kanë pësuar një tkurrje të konsiderueshme.
Analiza e Qendrës për Studime Strategjike dhe Ndërkombëtare (CSIS) e përmbledh problemin përmes raportit mes prodhimit, konsumit dhe importeve. Dritarja industriale mbetet funksionale vetëm kur prodhimi dhe furnizimet nga jashtë janë të barabarta ose më të mëdha se konsumi: P + I ≥ C. Kur konsumi e tejkalon këtë nivel, ushtria detyrohet të racionalizojë furnizimet dhe të vendosë se cilat objektiva kanë përparësi për mbrojtje.
Problemi lidhet edhe me mënyrën se si është organizuar industria moderne. Për dekada, sektorët ushtarakë kanë funksionuar me logjikën e prodhimit “vetëm në kohë”, duke mbajtur rezerva më të kufizuara dhe duke u mbështetur te furnizimet e vazhdueshme. Por një luftë me intensitet të lartë mund të shkatërrojë brenda pak muajsh rezervat që janë krijuar për vite.
Një shembull i qartë është predha e artilerisë 155 mm. Sipas materialit, SHBA-të kanë përdorur më shumë se 3.6 milionë predha nga rezervat strategjike midis shkurtit 2022 dhe marsit 2026. Në mars 2026, prodhimi arrinte rreth 36 mijë njësi në muaj, shumë poshtë objektivit prej 100 mijë njësish në muaj, çka do të kërkonte më shumë se tetë vjet për të rikuperuar vetëm sasinë e konsumuar.
Vështirësitë janë edhe më të mëdha për raketat moderne interceptuese. Një Patriot PAC-3 MSE ose një THAAD përmban një numër të madh komponentësh elektronikë dhe mekanikë të specializuar. Sipas të dhënave të paraqitura, një raketë e re PAC-3 kërkon rreth 42 muaj nga porosia deri në dorëzim, ndërsa për THAAD periudha arrin në 53 muaj.
Një tjetër problem është varësia nga zinxhirët e furnizimit dhe lëndët e para. Galiumi dhe metalet e rralla janë të rëndësishme për radarët, sensorët dhe komponentët e sistemeve të mbrojtjes ajrore, ndërsa Kina ka një rol dominues në përpunimin e disa prej këtyre materialeve. Kjo krijon një dobësi strategjike për industrinë amerikane në një periudhë kur kërkesa për armë po rritet.
Presioni po reflektohet edhe te aleatët e SHBA-së. Sipas materialit, rritja e konsumit në Lindjen e Mesme ka sjellë ndryshime në prioritetet e furnizimit, me disa dërgesa të sistemeve të mbrojtjes ajrore drejt aleatëve që janë shtyrë. Rreth 50% e prodhimit vjetor amerikan të raketave Patriot lidhet me porosi të huaja, duke e bërë edhe më të vështirë menaxhimin e rezervave në periudha konflikti.
Në këtë situatë, një nga shqetësimet kryesore është kostoja dhe koha e prodhimit të “armëve të teknologjisë së lartë”. Një raketë interceptuese THAAD kushton rreth 15.5 milionë dollarë, ndërsa një Patriot PAC-3 MSE rreth 5.3 milionë dollarë. Me ritmin aktual të konsumit dhe kohët e gjata të prodhimit, lufta mund të krijojë presion mbi rezervat amerikane shumë përpara se industria të jetë në gjendje t’i rikthejë ato në nivelet e mëparshme.
