Formacioni “anti-Partizani” për Tiranën ndërtohet mbi një ide të qartë taktike. Të neutralizojë forcën fizike, intensitetin dhe presionin e lartë të Partizanit, duke i hequr hapësirat në mesfushë dhe duke e detyruar kundërshtarin të luajë në mënyrë të parashikueshme. Në portë vendoset Bekaj, i cili garanton siguri në situatat një kundër një dhe në daljet ajrore, elementë shumë të rëndësishëm ndaj një skuadre që kërkon shumë krosime dhe topa në zonë. Në mbrojtje, linja formohet nga Vera në krahun e djathtë, Halili dhe Kortez ose Kresiç në qendër, si dhe Ndong në të majtë, një repart i ndërtuar për të qenë kompakt dhe i disiplinuar, pa lënë hapësira mes linjave.

Në mesfushë, Mysloviç merr rolin e organizatorit kryesor, duke lidhur mbrojtjen me sulmin dhe duke tentuar të çajë presionin e kundërshtarit me pasime të shpejta. Përkrah tij, Tabeku ka detyrën të bëjë punën më të madhe fizike, duke mbyllur hapësirat, duke ndërprerë aksionet dhe duke mos lejuar Partizanin të vendosë ritmin e tij të zakonshëm.

Në fazën ofensive, Xhixha shfaqet si një nga armët më të rëndësishme të Tiranës, duke shfrytëzuar shpejtësinë dhe lëvizjet në hapësira për të goditur në kundërsulm. Ideja është që çdo top i marrë në mesfushë të kthehet menjëherë në rrezik, pa lejuar që Partizani të rikthehet në organizim. Në tërësi, ky formacion nuk synon dominim të plotë të lojës, por kontroll të momenteve kyçe. Është një qasje pragmatike, e ndërtuar për të thyer ritmin e një kundërshtari të fortë dhe për të fituar ndeshjen përmes disiplinës, sakrificës dhe efikasitetit në momentet vendimtare.