Në qendër të përshkallëzimit në Lindjen e Mesme ndodhet Ngushtica e Hormuzit, një nga arteriet më jetike të energjisë në botë.
Në kushte normale, rreth një e pesta e furnizimit global me naftë dhe gaz natyror të lëngshëm kalon përmes kësaj rruge detare, duke mbajtur në lëvizje ekonominë globale.
Pas sulmeve të SHBA-së dhe Izraelit ndaj Iranit më 28 shkurt, Teherani ka ndërmarrë masa që, në praktikë, kanë bllokuar këtë korridor strategjik. Në kundërpërgjigje, SHBA-të kanë shtuar praninë dhe kontrollin në zonë, duke paralajmëruar kompanitë ndërkombëtare të mos paguajnë tarifa ndaj Iranit për kalim të sigurt, në të kundërt do të përballen me sanksione.
Ngushtica konsiderohet një levë e fortë presioni për Iranin, ndërsa përpjekjet e SHBA-së për ta rihapur atë deri tani nuk kanë sjellë përparim në negociata, duke lënë situatën të bllokuar.
Sipas analistit ushtarak Michael Clarke, prania ushtarake në rajon është në nivele shumë të larta. “Aktualisht janë të vendosura tre grupe aeroplanmbajtësish dhe dy njësi ekspedite detare”, u shpreh ai, duke theksuar se bllokada të tilla mund të zgjasin për një kohë të gjatë.
Clarke solli në vëmendje precedentë historikë, si bllokada e Kubës apo ajo ndaj Venezuelës, për të ilustruar se masa të tilla mund të mbahen për vite, por kërkojnë rotacion të vazhdueshëm të forcave.
“Mund ta mbash bllokadën aktive, por kjo ndikon në operacionet në zona të tjera”, theksoi ai, duke paralajmëruar se një angazhim i gjatë në Hormuz mund të ketë pasoja më të gjera për strategjinë ushtarake amerikane në nivel global.
