Ka disa qytete në Europë që mbajnë mbi supe më shumë histori sesa një ndeshje futbolli. Helsinki është një prej tyre. Dhe sot, në kryeqytetin finlandez, Shqipëria nuk shkon vetëm për të luajtur një ndeshje të radhës të Ligës së Kombeve. Shkon për të mbrojtur kreun e grupit, për të bërë një hap të rëndësishëm drejt objektivit dhe, në mënyrë simbolike, për të “firmosur” një tjetër marrëveshje me historinë. Më 1 gusht 1975, në Helsinki u nënshkrua Akti Final i Helsinkit, dokumenti që përmbylli Konferencën për Sigurinë dhe Bashkëpunimin në Europë.
Ishte një moment i rëndësishëm diplomatik, ku 35 shtete hodhën firmën mbi një dokument që synonte uljen e tensioneve të Luftës së Ftohtë. Shqipëria e asaj kohe ishte i vetmi shtet europian që nuk e nënshkroi atë akt. Sot, 51 vjet më vonë, historia është krejt tjetër. Shqipëria vjen në Helsinki si një shtet anëtar i Evropës, si një kombëtare që ka fituar dy ndeshjet e para të grupit dhe që kërkon të mbajë vendin e parë. Në futboll, firmat nuk hidhen mbi traktate, por mbi rezultate. Dhe këtë herë, firmën duhet ta vendosin lojtarët në fushë.
Kuqezinjtë e Rolando Maranit e kanë nisur Ligën e Kombeve me ritmin e duhur. Fitorja 2-0 ndaj Bjellorusisë dhe më pas suksesi 3-0 në transfertë me San Marinon e kanë ngjitur Shqipërinë në krye me pikë të plota. Finlanda është pas saj me 4 pikë, pas fitores 7-0 ndaj San Marinos dhe barazimit 0-0 me Bjellorusinë. Kjo do të thotë se sfida e Helsinkit nuk është thjesht një tjetër 90-minutësh.
Është një përballje direkte mes dy skuadrave që aktualisht mbajnë dy vendet e para të grupit. Një rezultat pozitiv do t’i jepte Shqipërisë një avantazh të rëndësishëm në garën për kreun, ndërsa një fitore do ta forconte ndjeshëm pozicionin e saj përpara ndeshjeve të mbetura. Dhe këtu rikthehet sërish Helsinki. Atëherë, Shqipëria zgjodhi të mos firmoste. Sot, në të njëjtin qytet, futbolli shqiptar ka një tjetër dokument për të firmosur, kryesimin e grupit. Sigurisht, nuk është një traktat. Nuk është politikë. Nuk është histori e përsëritur. Është futboll.
Por futbolli ka mënyrën e vet për të krijuar simbole. Shqipëria ka ardhur deri këtu me gjashtë pikë dhe pa pësuar gol në dy ndeshjet e para. Finlanda ka gjithashtu një bilanc mbrojtës perfekt, me shtatë gola të shënuar dhe asnjë të pësuar. Kështu që sonte pritet një duel ku detajet mund të vendosin shumë.
Kuqezinjtë nuk kanë nevojë të mendojnë për historinë gjatë 90 minutave. Historia mund të mbetet në titullin e gazetës. Në fushë duhet të jetë vetëm përqendrimi, karakteri dhe kërkimi i rezultatit. Sepse Helsinki, këtë herë, nuk është qyteti ku Shqipëria refuzon të firmosë. Është qyteti ku Shqipëria ka mundësinë të firmosë kreun e grupit.
