Në emisionin Autokton të autores Anila Ahmataj, u soll një rrugëtim historik dhe kulturor në Sevaster, një prej krahinave me identitetin më të spikatur të Labërisë, aty ku historia, tradita dhe kujtesa kolektive janë ndërthurur ndër shekuj.

Përmes dëshmive historike, rrëfimeve të banorëve dhe kujtesës së trashëguar, emisioni solli në vëmendje gjurmët e lashtësisë, lidhjet e kësaj treve me hapësirën ilire dhe zhvillimin e saj në periudha të ndryshme historike. Një vëmendje e veçantë iu kushtua periudhës osmane, Rilindjes Kombëtare, shpalljes së Pavarësisë, Luftës së Vlorës të vitit 1920 dhe qëndresës antifashiste gjatë Luftës së Dytë Botërore. Një histori e ndërtuar mbi punën, sakrificën dhe qëndresën e njerëzve të kësaj krahine, të cilët ndër breza kanë ruajtur vlerat më të çmuara të identitetit lab, besën, mikpritjen, bujarinë, nderin dhe dashurinë për vendlindjen. Në këtë rrëfim zënë vend të veçantë edhe traditat e jetës familjare e shoqërore, odat e burrave, sofrat tradicionale, veshjet popullore, zakonet dhe roli i këngës labe si një formë e gjallë e ruajtjes së historisë dhe kujtesës kolektive.

Kënga polifonike dhe vallet tradicionale nuk janë thjesht shprehje artistike, por dëshmi e një trashëgimie shpirtërore që vazhdon të jetojë dhe të përcillet te brezat e rinj. Sevasteri nuk është vetëm histori e së shkuarës. Ai është edhe një histori e gjallë e lidhjes së njerëzve me vendlindjen. Pavarësisht ndryshimeve të kohës, emigracionit dhe largësisë, rrënjët mbeten të forta. Këtë e dëshmon më së miri Festa e Takimit të Brezave, një ngjarje që kthehet në simbol të bashkimit, të kujtesës dhe të dashurisë për vendin e të parëve. Nga të gjitha trevat shqiptare dhe nga vende të ndryshme të botës, bijtë dhe bijat e Sevasterit rikthehen në vendlindje për të ripërjetuar kujtimet e fëmijërisë, për të takuar njerëzit e dashur, për të nderuar ata që nuk jetojnë më dhe për t’u treguar fëmijëve të tyre vendin ku kanë fillimet rrënjët familjare.

Në këtë festë, kënga labe kumbon në shesh, vallet bashkojnë të rinj e të moshuar, sofrat shtrohen me bujarinë karakteristike të Labërisë dhe përqafimet rikthejnë emocionet e një historie që nuk njeh harresë. Është një ditë kur e shkuara takohet me të tashmen dhe tradita merr jetë përmes brezave.Sevasteri dëshmon se një krahinë nuk matet vetëm me territorin që përfshin, por mbi të gjitha me historinë që mbart, vlerat që ruan dhe njerëzit që nuk i shkëput kurrë nga rrënjët e tyre.Një udhëtim në historinë e një krahine, një homazh për brezat që e ndërtuan dhe një dëshmi se tradita mbetet e pavdekshme për sa kohë ka njerëz që e ruajnë dhe e përcjellin.