Ambasadorët amerikanë supozohet të mbrojnë politikën amerikane në vendet ku shërbejnë, jo të mbrojnë vendet pritëse kundër politikës amerikane. Tom Barrack, ambasadori i SHBA-së në Turqi dhe i dërguari për Sirinë, duket se ka nevojë për një kujtesë, vëren gjigandi amerikan i gazetave. Artikulli vëren se njeriu ynë në Stamboll duket se po merr disa pozicione të pazakonta për një të dërguar amerikan.
Brenda 30 minutash në Forumin Diplomatik të Antalias të premten, Tom Barak arriti të dekurajonte demokracinë në Lindjen e Mesme, të promovonte bashkëpunimin me Hezbollahun, të tallte armëpushimin në Liban, të bënte thirrje për pjesëmarrjen e Iranit në bisedimet për Libanin, të minimizonte blerjen e sistemeve ruse kundërajrore nga Turqia dhe të kërcënonte Izraelin në emër të Ankarasë.
Në secilën prej këtyre pikave, Barak minon politikën amerikane. Irani nuk ka vend në çështjet libaneze dhe Presidenti Trump ka bërë përpjekje për ta distancuar Teheranin nga armëpushimi në vend.
“Na duhet një rrugë me Hezbollahun”, deklaroi Barak, “dhe kjo rrugë nuk mund të jetë zhdukja e tij”. Organizata terroriste, tha ai, “është gjithashtu një organizatë politike”, duke mos përmendur se qëllimi i saj politik është të çojë përpara Revolucionin Islamik të Iranit. Në të njëjtën kohë, ai në fakt e liroi Bejrutin nga përgjegjësia, duke pretenduar se sunitët në forcat e armatosura libaneze “nuk do të qëllojnë të afërmit e tyre [shiitë]” në Hezbollah.
Me deklarata të tilla, pse duhet ta marrë seriozisht Libani presionin amerikan për të çarmatosur Hezbollahun? Barak në vend të kësaj propozon “prosperitet themelor”, gjë që duket e vështirë kur një Hezbollah i pajisur plotësisht mund ta tërheqë vendin në luftëra shkatërruese sa herë që dëshiron ai ose Irani.
Duke i barazuar Izraelin dhe Hezbollahun si “po aq të pabesueshëm”, Barak minimizoi armëpushimet e ndërmjetësuara nga SHBA-të, një analizë që ai tha se vlen si për marrëveshjen e vitit 2024 ashtu edhe për atë të kohëve të fundit. “Aty thuhet se kemi një armëpushim nëse ne, Izraeli, nuk gjykojmë se jemi nën sulm. A është ky një armëpushim?” pyeti ai, duke nënkuptuar se Izraeli nuk duhet të jetë në gjendje të godasë kërcënimet terroriste.
Barak mbështeti shitjen e avionëve luftarakë F-35 Turqisë, duke e ndarë çështjen nga blerja e sistemeve ruse S-400, pavarësisht kundërshtimeve të SHBA-së. Ai gjithashtu e krahasoi rastin me sistemet greke S-300, të cilat u blenë në vitet 1990 në kontekstin e krizës së Qipros, shumë kohë para se të hynin në fuqi sanksionet përkatëse të SHBA-së.
Një udhëheqës i opozitës në Turqi e ka shpallur Barakun “persona non grata” pasi ai mbështeti “monarkitë dashamirëse” të Lindjes së Mesme mbi demokracinë, ndërsa Presidenti Rexhep Tajip Erdogan kërkon të burgosë rivalin e tij kryesor me dënime deri në 2,000 vjet burg.
Këto janë çështje jashtëzakonisht të ndjeshme, në të cilat ndërhyrje të tilla mbartin rreziqe. Që në janar, keqmenaxhimi i çështjes së të burgosurve të ISIS në Siri nga Baraku ishte vënë në dukje, kur ai braktisi aleatët kurdë amerikanë që i ruanin ata, duke rezultuar në nevojën për ndërhyrje ushtarake amerikane.
Në korrik, Reuters raportoi se kundërshtimi i tij ndaj natyrës federale të Sirisë i dha Presidentit Ahmed al-Sharaa përshtypjen se ai kishte një “dritë jeshile” nga SHBA-të për të vendosur forca në zonat druze. Pasuan vdekjet e druzëve dhe sulmet izraelite në shenjë hakmarrjeje.
I pyetur në lidhje me shqetësimet e Izraelit në lidhje me Turqinë, Tom Barak e paralajmëroi Izraelin të mos provokonte: “Turqia nuk është një vend me të cilin duhet të luhet”, tha ai. Ndoshta do të ishte më mirë t’i këshillohej Erdoganit të ndalonte së lavdëruari Hamasin.
Në rajon, ai argumentoi gjithashtu se “askush nuk ka problem me hebrenjtë”, por vetëm me sionizmin, “një çështje përkufizimi”, siç e tha ai. Gjë që tregon se edhe ata që e konsiderojnë veten “realistë” mund të jenë duke mbajtur syze.
